การเปิดร้านขายผ้าตัดเย็บต่างๆ

การเปิดร้านขายผ้าตัดเย็บต่างๆ


มาเริ่มกันเลยนะครับที่ผมพอจะนึกออกก็คงหนีไม่พ้น3เเหล่งดังนี้!

1). พาหุรัด ครับสำหรับคนเริ่มทำ ควร จะมาซื้อที่นี้ เพราะ ซื้อ ไม้เดียวหรือเป็นหลาก็ได้สำหรับคนงบน้อย ที่ต้องการมาขายไม่เยอะมาก ก่อน ที่นี้มีหลายร้าน



 ผ้าหลายชนิดครับ ชีฟอง ผ้าลาย มัสลิน หรือ ผ้าลายสก๊อตมีหมดครับ บ้างร้านขายเป็นหลา บ้างร้านขายเป็นเมตร ถ้าเดินถามราคา ก็ ควรถามเป็นหลานะครับ แล้วถ้าว่าขายส่งเท่าไร เพราะในบางครั้งคนขายเห็นเราไม่รู้เรื่องก็จะเปิดราคาสูงๆให้เราได้ครับ ควรเดินเช็คราคาหลายๆร้านนะครับจะได้ของดีเเละถูกจริงๆ สำหรับเเผนที่การเดินทางก็ตามรูปด้านล่างเลยครับ


2). สำเพ็ง ที่นี้เป็นแหล่งใหญ่สุดครับ สำหรับเจ้าของร้านเสื้อผ้าใหญ่ๆเช่นที่ เเถวประตูน้ำ โบ๊เบ๊ บ้างที ที่พาหุรัดยังรับที่นี้ไปขายเรยครับ ราคาถูกกว่าแต่ก็ต้องซื้อขั้นต่ำ 10 ไม้ ซื้อขายไปซักพักก็เครดิตได้ครับ แต่ต้องทุนหนาหน่อยจึงมาซื้อที่นี้นะครับ

>>ผมคิดว่าน่าจะเป็นเเหล่งใหญ่ที่สุดเเละถูกที่สุดนะครับ ลองเดินเลือกขอตัวอย่างดูครับ ส่วนใหญ่ร้านเค้าขายส่งทั้งนั้นนะครับ


3).วัดสน  ที่นี้เป็นแหล่ง ขายผ้ายืดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศครับ หาใครต้องการตัด เสื้อยืด หรือแฟชั่น ผ้ายืด ต่างต้องมาที่นี้ครับมีหลายประเภท หลายลายให้เลือก ขายกันเป็น พับ เป็นโลนะครับ

การขายผ้าเนี่ยไม่ยากครับ คุณต้องหาทำเลดีๆครับ เเละขายในราคาที่ไม่เเพงมากเกินไปครับ ในระยะเเรกตอนเปิดร้านก็ ขายให้ต่ำกว่าคู่เเข่งซักเล็กน้อยครับ เพราะ เราเพิ่งเปิดร้านครับ อาศัยกินเเต่น้อยๆเเต่กินนานครับพี่น้อง


 ผลิตภัณฑ์ผ้าไหมไทย ทอจากเส้นไหมซึ่งเป็นใยธรรมชาติที่แข็งแรงที่สุด มีความมันวาว ดูแล้วสวยงามแตกต่างจากผ้าที่ทอด้วยเส้นใยชนิดอื่น และเป็นเอกลักษณ์ที่สำคัญอย่างยิ่งของประเทศไทย และมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเศรษฐกิจของประเทศไทยในปัจจุบันเพราะ

ประเทศไทยส่งออกผ้าไหมมูลค่าปีละประมาณ 500 ล้านบาท (ตารางที่ 4) ซึ่งคิดเป็น 40 % ของปริมาณผ้าไหมที่ผลิตส่วนอีก 60% ของผ้าไหมไทยจำหน่ายให้แก่นักท่องเที่ยว และบุคคลทั่วไปในประเทศ ซึ่งคิดเป็นมูลค่ารวม 8000 - 1,000 ล้านบาท จากการสำรวจพบว่ามีโรงงานทอผ้าไหมขนาดใหญ่ และขนาดเล็กจำนวนประมาณ 70 โรง และมีจำนวนร้านค้าผ้าไหมภายในประเทศมากกว่า 500 แห่ง การผลิตผ้าไหมไทยเป็นการแสดงออกถึงศิลปพื้นบ้าน

 และเอกลักษณ์ของท้องถิ่น ซึ่งทำให้ผ้าไหมที่ทอในแต่ละภูมิภาค จะมีเอกลักษณะเฉพาะของตนเอง ทำให้ผ้าไหมไทยมีความหลากหลายในตัวเอง ทั้งทางด้านกรรมวิธีการทอลวดลายและรูปแบบของผ้าซึ่งเอกลักษณ์ต่างๆ เหล่านี้ สามารถใช้เป็นตัวกำหนดถึงแหล่งของการผลิตได้ ประเภทของผ้าไหมที่ทอพื้นบ้าน ถ้าหากแบ่งตามกรรมวิธีการทอสามารถแบ่งได้ดังนี้  เป็นผ้าไหมที่ทอลายขัดโดยใช้เส้นยืน และเส้นพุ่มธรรมดาตลอดกันทั้งผืน ผ้าที่ออกมาจะเป็นผ้าสีพื้นเรียบ ไม่มีลายโดยใช้เส้นยืนและเส้นพุ่งเป็นสีเดียวกันหรือใช้สีต่างกันก็ได้ เป็นผ้าที่นิยมใช้กันทั่วไป ซึ่งผ้าไหมไทยที่ส่งออกต่างประเทศ คณะกรรมการส่งเสริมสินค้าไหมไทยได้กำหนดมาตราฐาน โดยแบ่งผ้าไหมเป็น 6 ชนิด คือ



1.             ผ้าไหมไทยชนิดบางมาก (Light Weight)

2.             ผ้าไหมไทยชนิดบาง (Medium Weight)

3.             ผ้าไหมไทยชนิดหนา (Heavy Weight)

4.             ผ้าไหมไทยชนิดหนามาก (Extra Heavy Weight)

5.             ผ้าไหมไทยชนิดหนาพิเศษ (Drapery Weight)

6.             ผ้าไหมไทยชนิดหนามากพิเศษ (Upholstery Weight)

ส่งออกสินค้าทำกันยังไง

ส่งออกสินค้าทำกันยังไง

STEP 1: การส่งออกสินค้าไปต่างประเทศ

     โดยปรกติแล้ว การส่งออกสินค้าไปต่างประเทศ ถือเป็นความฝันของนักธุรกิจทุกคน ใคร ๆก็ย่อมอยากนำเงินสกุลอื่น ๆเข้าประเทศ คิดดูง่าย ๆว่าประชากรไทยมี 60 ล้านคน แต่ประชากรทั่วโลกมีหลายพันล้านคน ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่ขายไม้จิ้มฟันให้คนจีนก็รวยล้นฟ้าแล้วครับ

     ที่ผมพูดมานี่คือความฝันของคนทั่วไป ที่ยังคงไม่ตื่นจากภวังค์ การมีเป้าหมายถือเป็นเรื่องสำคัญ แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานแห่งความเป็นจริง การส่งออกสินค้าไปต่างประเทศ แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องยาก แต่ก็ไม่ง่ายซะทีเดียว วันนี้ผมถามคุณว่า หากคุณต้องการส่งออกสินค้าไปต่างประเทศ คุณต้องทำเช่นไร หลายคนคิดอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำตอบ เพราะ ณ ปัจจุบันผมมองเห็นแค่ 2 วิธีที่ดีสุดในการส่งออกสินค้าไปต่างประเทศ คือ

      1. ออกงานแฟร์ตามประเทศต่าง ๆ ที่เป็นเป้าหมายของเรา

      2. เปิดเว็บไซต์ และหาลูกค้าโดยการโปรโมตสินค้าของเราทางอินเตอร์เน็ต

     หากคุณเลือกใช้วิธีแรก คุณจำเป็นต้องลงทุนสูงมาก โดยหวังว่าผลตอบแทนจะกลับมาในรูปแบบของออเดอร์ใหญ่หรือลูกค้าประจำ ซึ่งอาจจะต้องใช้การคาดหวังสูง และความเสี่ยงสูงเช่นกัน

      แต่หากคุณเลือกวิธีการเปิดเว็บไซต์และหาลูกค้าผ่านทางเว็บไซต์ International Trade เช่น Alibaba.com, ebay.com, tradeindia.com or Globalsources.com คุณจะเสียค่าใช้จ่ายในการทำโปรโมตน้อยมาก ๆ หรืออาจจะไม่จำเป็นต้องเสียเงินแม้แต่บาทเดียว หากคุณทำเป็น

     ดังนั้น สิ่งที่ผมจะสรุปก็คือ เราสามารถเลือกได้ว่าเราจะทำตลาดอย่างไร มหาเศรษฐีโลกอย่าง บัฟเฟตต์เลือกที่จะทำธุรกิจที่ไม่เหมือนใคร แต่ต้องมีเอกลักษณ์และความโดดเด่นเฉพาะตัว หากเรายังเลือกทำธุรกิจที่เหมือนชาวบ้าน เราก็อาจจะล้มเหลวเหมือนคนส่วนใหญ่ (ผลวิจัยของธุรกิจ SME ประเทศไทย วิเคราะห์ออกมาว่า 90% ของธุรกิจขนาดเล็กปิดตัวภายในปีแรกที่ทำ)

     ดังนั้น การทำธุรกิจที่ไร้ความเสี่ยง แต่ต้องใช้ความพยายามที่จะเรียนรู้และแสวงหาความรู้อย่างธุรกิจออนไลน์ ถือเป็นโอกาสแห่งความสำเร็จที่น่าศึกษาและเป็นเทรนด์แห่งอนาคต

โดยขั้นตอนการส่งออกสินค้ามีดังนี้

1. การหาสินค้าและวิเคราะห์สินค้า

      หาสินค้าให้ตรงกับความต้องการ สามารถดูได้ดังนี้

      Google Insight

      Google Trend

      Google Analytics

      Google Alert

      Alexa.com

      Alibaba

      eBay

2. ศึกษาพฤติกรรมของผู้บริโภค รวมถึงเลือกกลุ่มลูกค้าเป้าหมาย

      การศึกษาพฤติกรรมของลูกค้าหรือนิสัยของลูกค้า ต้องเน้นการหาข้อมูลเชิงวิเคราะห์ ไม่สามารถดูได้จากเว็บไซต์ในเมืองไทยหรือดูทีวีก็ไม่สามารถทำได้เช่นกัน ดังนั้น การหาข้อมูลของลูกค้าต้องใช้เครื่องมือต่าง ๆมากมายจากต่างประเทศ รวมถึงต้องรู้พฤติกรรมการซื้อของลูกค้าด้วย เช่น การซื้อขายสินค้าในไทยจะมีอิทธิพลมาจากการตลาดแบบ WOM(ปากต่อปาก) เช่น ถ้าคุณอยากไปเที่ยวที่ไหน คุณจะเข้าไปดูรีวิวเพื่อประกอบการตัดสินใจ แต่ถ้าเป็นต่างประเทศ การที่เขาจะซื้อสินค้าสักหนึ่งชิ้น เขาจะต้องดูเรื่อง technical detail คือรายละเอียดของสินค้าหรือสเป๊คเป็นหลัก หรือลูกค้าต่างประเทศบางกลุ่มจะซื้อสินค้าผ่าน Sale Page เท่านั้น ดังนั้น การคัดเลือกลูกค้าต้องใช้หลักของ Me Too คือ ศึกษาว่าผู้ขายส่วนใหญ่ทำเช่นไร เราก็ทำตาม เพื่อลดความเสี่ยงในการผิดพลาดครับ

 3. วิธีการโปรโมตสินค้าให้เข้าถึงลูกค้า

      การทำตลาดถือว่าเป็นสิ่งที่น่าสนุกที่สุด และก็เป็นสิ่งที่ผู้ขายชาวไทยอ่อนที่สุดด้วยเช่นกัน สังเกตจากผู้ขายชาวไทยส่วนใหญ่ยังต้องพึ่งพาเว็บไซต์เสียเงินค่าธรรมเนียมเช่น ebay, ioffer, amazon เพื่อให้ขายสินค้าได้ แต่กลับไม่เลือกที่จะเปิดเว็บไซต์ส่วนตัวและโปรโมตแบบกลยุทธ์เหยียบไหล่ยักษ์(ฝากตามเวปดังๆ) ซึ่งถือเป็นวิธีการทำตลาดที่ยั่งยืนที่สุด ดังนั้น การโปรโมตสินค้าถือเป็นสิ่งที่คนไทยต้องฝึกฝนและอัพเดตความรู้ให้มากกว่านี้ โดยการโปรโมตสินค้า สามารถทำได้หลัก ๆดังนี้

      SEO

      Classified Marketing

      Email Marketing

      Facebook Marketing

      Twitter

      WOM Board

      PPC

 4. เทคนิคการปิดการขาย

     สิ่งสำคัญที่สุดของธุรกิจคือ SPEED ดังนั้น ไม่ว่าคุณจะทำสิ่งใดก็ตาม หากคุณสามารถตัดสินใจได้เร็วกว่า ลงมือทำก่อนคนอื่น ขยันกว่าคนอื่น ทำงานเร็วกว่าคนอื่น และไม่ครวญครางกับอดีต ไม่ฝันถึงอนาคต ลงมือทำในวันนี้ให้ดีที่สุด ท่านก็จะไม่มีทางพบกับความล้มเหลวในชีวิต

     คำว่า SPEED ในความหมายของผม คือคุณต้องตอบอีเมล์ทุกฉบับของลูกค้าภายใน 12 ชม. และส่งของให้ลูกค้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่าลืมนะครับ การทำธุรกิจให้ประสบความสำเร็จต้องมีลูกค้าประจำให้มากที่สุด เพราะรายได้หลักของบริษัทจะมาจากลูกค้าเหล่านี้นะครับ



5. ติดต่อชิบปิ้ง และส่งออกสินค้า

     สำหรับการส่งสินค้าสามารถเลือกได้ 2 ประเภท ก็คือทางอากาศและทางทะเล ซึ่งจะเรียกว่าAir Freight & Sea Freight หากสินค้าเป็นสินค้าชิ้นเล็ก น้ำหนักไม่เกิน 20 กิโลกรัม ควรเลือกส่งทางเครื่องบิน แต่หากน้ำหนักเกิน 50 กิโลกรัมหรือเท่ากับไซส์หนึ่งคิวบิดเมตรให้เลือกส่งเรือ อย่างไรก็ตาม หากสินค้าน้ำหนักอยู่ระหว่าง 20 – 50 กรัม จะขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลูกค้าว่าจะส่งเรือหรืออากาศ เนื่องจากการส่งทางเรือจะกินเวลาในการส่งค่อนข้างนาน แต่หากส่งทางเครื่องบินจะใช้เวลาเร็วกว่ามาก โดยส่วนมากหากเป็นสินค้าตัวอย่าง ลูกค้ามักจะเลือกส่งทางอากาศเป็นหลัก เนื่องจากสินค้าไม่เยอะ และต้องการเห็นสินค้าตัวอย่างเร่งด่วน


 STEP 2: การนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ

หลายคนคงจะคิดเหมือนผมว่า หากเราต้องการส่งออกสินค้า เราสามารถไปกรมส่งเสริมการส่งออกได้ แต่หากต้องการนำเข้าสินค้ามาขายในประเทศไทย ทำไมไม่มีกรมส่งเสริมการนำเข้าบ้าง คำตอบนี้ตอบไม่ยากครับ รัฐบาลไทยส่งเสริมการส่งออกสินค้ามาก ๆ เพราะถือว่าการส่งออกสินค้าไทยไปต่างประเทศเป็นการนำเงินเข้าประเทศหรือเรียกง่าย ๆว่าได้ดุลการค้าจากต่างชาตินั่นเอง สังเกตุว่าช่วงหลังมานี้ ประเทศจีนเป็นประเทศที่จะก้าวขึ้นมาเป็นอันดับ 1 ของโลกในอนาคต ด้วยเหตุผลที่ว่า ประเทศจีนได้ดุลการค้าจากต่างประเทศเป็นจำนวนมากและเป็นแหล่งผลิตสินค้าที่สำคัญของโลก ดังนั้นการที่ประเทศใด ๆ มีการนำเข้าสินค้ามากกว่าการส่งออกสินค้า ถือได้ว่าขาดดุลการค้า ซึ่งการจะป้องกันการเสียดุลการค้า สามารถทำได้โดยตั้งกำแพงภาษีสินค้านำเข้าให้สูง จะทำให้ราคาสินค้านำเข้าแพงกว่าสินค้าที่ผลิตในประเทศนั่นเอง

     แต่อย่างไรก็ตาม ณ ปัจจุบัน การนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศมาขายในไทย ถือว่าได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก หลายคนได้กำไรเป็นกอบเป็นกำจากการขายสินค้าในประเทศไทย เนื่องจากสินค้าต่างประเทศจะมีความแตกต่าง มีเอกลักษณ์ สินค้านำเข้าส่วนมากจะราคาถูกและคุณภาพดี ซึ่งเกิดจากความเชี่ยวชาญของผู้ขายในการคัดเลือกสินค้าและต่อรองกับซัพพลายเออร์ต่างประเทศ ทำให้ได้ของดี ราคาถูกนั่นเอง



โดยขั้นตอนการนำเข้าสินค้ามีดังนี้

1. การหาสินค้า และวิเคราะห์พิกัดภาษีนำเข้า

     สำหรับการนำเข้าสินค้า ทุกคนจำเป็นต้องศึกษาขั้นตอนการนำเข้าของกรมศุลกากรทั้งหมดซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดและซับซ้อน อย่างไรก็ตาม คุณสามารถลดขั้นตอนการนำเข้าได้ด้วยการใช้บริการบริษัทชิบปิ้งที่มีอยู่ทั่วไปในประเทศไทย แต่ต้องระวังการเลือกใช้ชิบปิ้งให้มาก เนื่องจากชิบปิ้งแต่ละเจ้ามีวิธีการนำเข้าที่ไม่เหมือนกัน บางรายอาจจะคิดค่าบริการถูก แต่มีปัญหาตามหลัง บางรายไม่ได้เป็นมืออาชีพก็จะทำให้สินค้าเราสูญหายหรือชำรุดได้

     สำหรับการหาสินค้า เราต้องศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภคชาวไทย ซึ่งจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็แสนยาก เนื่องจากเราไม่สามารถใช้เครื่องมือต่าง ๆในเมืองไทยได้ เช่น หากเราต้องการจะรู้พฤติกรรมของผู้บริโภคในต่างประเทศ เราสามารถใช้ Google Insight ได้ แต่ในเมืองไทย คุณไม่สามารถใช้เครื่องมือเหล่านี้ได้ ดังนั้น การหาสินค้าให้แม่นยำ 100% เพื่อนำมาขายในประเทศไทยนั้น ถือว่ายากกว่าการทำตลาดในต่างประเทศค่อนข้างมากครับ

2. ติดต่อชิบปิ้งเพื่อนำเข้าสินค้า

      การคัดเลือกบริษัทชิบปิ้งเพื่อนำสินค้าเข้าเมืองไทย ต้องพิถีพิถันในการเลือกค่อนข้างมาก เพราะต้องราคาถูกและไม่มีปัญหาตามมาในภายหลัง โดยเฉพาะสินค้าบางชนิด ต้องนำเข้าในลักษณะพิเศษ ซึ่งเราจำเป็นที่จะต้องศึกษาอย่างละเอียดก่อนใช้บริการชิบปิ้งใด ๆ

3. การสร้างเว็บไซต์เพื่อขายสินค้า

     หากต้องการทำตลาดในประเทศไทย คุณจำเป็นต้องมีเว็บไซต์เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือของผู้ขาย ซึ่งถ้าคุณสร้างเว็บไซต์ไม่เป็นหรือไม่อยากเสียเงินจ้างทำเว็บไซต์แพง ๆ คุณก็อาจใช้บริการของร้านค้าออนไลน์ ซึ่งก็ถือว่าง่ายและสะดวกสำหรับการทำธุรกิจค้าขายออนไลน์ ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถปรับเว็บไซต์ได้ตามใจเรา แต่ก็ประหยัดงบประมาณและสามารถสร้างเว็บไซต์ได้เร็วทันใจและเริ่มทำธุรกิจได้ทันที

4. วิธีการทำตลาดในประเทศไทยผ่านช่องทางออนไลน์และออฟไลน์

     ก่อนอื่นเลย เราต้องเข้าใจพฤติกรรมของลูกค้าชาวไทยก่อน โดยคนไทยส่วนใหญ่นิยมหาสินค้าผ่านทาง Google.com, Classified Website, Webboard และ Facebook ตามลำดับ โดยเราจำเป็นที่จะต้องศึกษาวิธีการทำตลาดในแต่ละรูปแบบให้เชี่ยวชาญ  เนื่องจากปัจจุบันการซื้อขายสินค้าบนโลกออนไลน์ ถือเป็นเทรนด์ที่กำลังมาแรง และเป็นที่ยอมรับของเหล่านักช็อป เนื่องจากง่าย ประหยัดเวลา ราคาถูกและสะดวก ดังนั้น การศึกษาการตลาดแต่ละชนิด ถือว่าเป็นหัวใจของความสำเร็จ ซึ่งเราควรจะใส่ใจให้มาก ๆ

5. วิธีการโอนเงินและส่งสินค้า

      การปรับทัศนคติของผู้ขาย ในเรื่องของการโอนเงินถือว่าเป็นปัจจัยสำคัญ ผู้ขายหลาย ๆคนไม่มั่นใจว่าคนซื้อจะกล้าโอนเงินให้จริง ๆหรือ จะเช็คยอดเงินกับธนาคารอย่างไร ทำอย่างไรถึงจะให้ผู้ซื้อมั่นใจว่าเราเป็นผู้ขายที่ดี เราจะตั้งราคาค่าจัดส่งอย่างไรให้เหมาะสม อย่างไรก็ตาม ส่วนที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่เรื่องของการชำระเงินแต่เป็นทำอย่างไรให้ขายดีต่างหาก

ที่มา http://www.thebiz.in.th/index.php?lay=show&ac=article&Id=539410751

ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม

ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม 

จุดประสงค์การเรียนรู้ (ปลายทาง)            

   ผู้เรียนมีความรู้ความเข้าใจในความหมายและบอกประเภทของผู้เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม ระบุอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มได้ สามารถคำนวณและบันทึกบัญชีได้อย่างถูกต้อง 

จุดประสงค์การเรียนรู้ (นำทาง)

1.  อธิบายความหมายของภาษีมูลค่าเพิ่มได้
2.  บอกประเภทของผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มได้
3.  อธิบายภาษีซื้อ ภาษีขาย  ฐานภาษีและอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มได้
4.  บอกประเภทเอกสารและรายงานที่เกี่ยวข้องกับภาษีมูลค่าเพิ่มได้              
5.  คำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มได้
6.  บันทึกบัญชีเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่มได้
7.  ฝึกผู้เรียนให้เป็นผู้ที่มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อเพื่อน และคนรอบข้าง
สาระสำคัญ
1.   ภาษีมูลค่าเพิ่ม เป็นภาษีที่จัดเก็บจาการขายสินค้าหรือให้บริการ ไม่ว่าจะเป็นสินค้าหรือบริการภายในประเทศ หรือมาจากต่างประเทศ โดยเก็บเฉพาะส่วนที่เป็นมูลค่าที่เพิ่มขึ้น
2.    ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มได้แก่ 
2.1     ผู้ประกอบการ
2.2    ผู้นำเข้า
2.3    ผู้ที่กฎหมายกำหนดให้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม
2.4    กิจการขายสินค้าหรือให้บริการในราชอาณาจักร3.    ในปัจจุบัน (พ.ศ.  2550) อัตรา
           ภาษีมูลค่าเพิ่ม (ภาษีมูลค่าเพิ่มที่ต้องชำระ  หรือ  ได้รับคืน  =    ภาษีขาย  -   ภาษีซื้อ
 5.   ภาษีซื้อ  คือ ภาษีที่ผู้ประกอบการจ่ายให้กับผู้ขายสินค้าหรือให้บริการ  ภาษีซื้อเกิดขึ้นเดือนไหน ให้ถือเป็นภาษีซื้อของเดือนนั้น

6.   ภาษีขาย  คือ  ภาษีที่ผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเรียกเก็บจากผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการ  ภาษีขายเกิดขึ้นเดือนไหน  ก็ให้ถือเป็นภาษีขายของเดือนนั้น

7.   หน้าที่ของผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม คือ จัดทำใบกำกับภาษี  รายงานเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม  และยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มทุกเดือนภายในวันที่  15  ของเดือนถัดไป

 เนื้อหา1.    ความหมายของภาษีมูลค่าเพิ่ม2.    ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม3.    ภาษีซื้อ  ภาษีขาย   ฐานภาษีและอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม4.    เอกสารและรายงานที่เกี่ยวข้องกับภาษีมูลค่าเพิ่ม5.    การคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่ม6.    การบันทึกบัญชีเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม

1.  ความหมายของภาษีมูลค่าเพิ่ม     อรุณี  อย่างธารา และคณะได้กล่าวถึงภาษีมูลค่าเพิ่มว่า ภาษีมูลค่าเพิ่ม  (Value Added Tax หรือใช้ตัวย่อว่า  VAT)  คือภาษีที่รัฐบาลเรียกเก็บจากมูลค่าส่วนที่เพิ่มขึ้นในแต่ละขั้นตอนการผลิตสินค้าหรือบริการ และการจำหน่ายสินค้าหรือบริการชนิดต่าง ๆ โดยผู้ประกอบการเป็นผู้มีหน้าที่เก็บจากลูกค้า  แล้วนำภาษีมูลค่าเพิ่มไปชำระให้แก่รัฐบาล            ผกาพรรณ  พรหมสาขา ณ สกลนคร ให้ความหมายภาษีมูลค่าเพิ่มว่า ภาษีมูลค่าเพิ่ม  หมายถึง  ภาษีที่เก็บจากการขายสินค้าและบริการของผู้ผลิตสินค้า หรือผู้บริการ  ผู้นำเข้า  โดยจัดเก็บเฉพาะมูลค่าที่เพิ่มขึ้น  การจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มมีขอบเขตกว้างขวาง และครอบคลุมทุกขั้นตอนในการผลิตการจำหน่ายและให้บริการ เบญจมาศ  อภิสิทธิ์ภิญโญ  และคณะ กล่าวถึงภาษีมูลค่าเพิ่มว่า      ภาษีมูลค่าเพิ่ม  เป็นการเก็บภาษีจากการขายสินค้าหรือการให้บริการในแต่ละขั้นตอน               การผลิตและจำหน่ายสินค้าหรือบริการเหล่านั้น  ทั้งที่ผลิตภายในประเทศและนำเข้าจากต่างประเทศ  โดยส่วนที่เก็บเพิ่มนั้นเรียกว่า  “มูลค่าเพิ่ม” ภาษีมูลค่าเพิ่มจึงเป็นภาษีที่ผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มจะทำการเรียกเก็บจากผู้ซื้อสินค้าหรือรับบริการต่างๆ   ที่เป็นคนสุดท้าย รวมถึงการเก็บภาษีทุกขั้นตอนของการผลิตหรือการขายสินค้าหรือการให้บริการ จากนั้นผู้ประกอบการจะนำภาษีที่เก็บได้ส่งให้กับสรรพากรทุกเดือน              

สรุป   ภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นภาษีที่เรียกเก็บจากผู้บริโภคที่เป็นผู้ซื้อสินค้าทั้งที่ผลิตในประเทศและต่างประเทศหรือเป็นผู้ได้รับบริการคนสุดท้าย  ผู้ประกอบการที่ไม่ใช่ผู้บริโภคคนสุดท้ายจะจ่ายภาษีซื้อ 7% ในตอนซื้อสินค้า  และเรียกเก็บภาษีขาย 7% ในตอนขายสินค้า เมื่อสิ้นเดือนจะนำภาษีซื้อและภาษีขายมาหักลบกัน  ผลต่าง หากภาษีซื้อมากกว่าภาษีขายจะเป็น ลูกหนี้-สรรพากร  หรือ  ภาษีขายมากกว่าภาษีซื้อ  จะเป็น  เจ้าหนี้-สรรพากร

2.  ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม        เชาวลีย์  พงศ์ผาติโรจน์  และ  วรศักดิ์  ทุมมานนท์  กล่าวถึง ผู้มีหน้าที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  ไว้ว่า     ภาษีมูลค่าเพิ่มที่นำมาใช้ในประเทศไทยเป็นแบบเต็มรูป  คือ  จะครอบคลุมทุกขั้นตอนตั้งแต่การผลิต  การค้าส่ง  และการค้าปลีก  ดังนั้นผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มได้แก  ผู้ผลิตสินค้า  ผู้ให้บริการ  ผู้ค้าส่งและผู้ค้าปลีก  ตลอดจนผู้นำเข้าสินค้าและผู้ส่งออก  ไม่ว่าจะประกอบการในรูปแบบบุคคลธรรมดา  คณะบุคคล  ห้างหุ้นส่วน  บริษัทจำกัด  หรือนิติบุคคลใดก็ตาม                ระดับรายได้เป็นอีกประเด็นหนึ่งที่ต้องนำมาพิจารณากำหนดผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  ดังนี้1.   ผู้ประกอบการที่มีรายได้ระหว่างปีละ  600,000  ถึง  1,200,000  บาท  มีสิทธิเลือกว่าจะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มอัตราร้อยละ  1.5  จากรายรับก่อนหักรายจ่ายใด ๆ หรืออัตราร้อยละ  7  โดยคำนวณภาษีที่ต้องชำระจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อก็ได้2.   ผู้ประกอบการที่มีรายได้เกินกว่า  1,200,000  บาท  ต้องเข้าสู่ระบบการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยการไปจดทะเบียนเข้าในระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม     ผู้ประกอบการที่มีรายได้ไม่ถึงปีละ  600,000 บาท  แต่ต้องการจะเข้ามาอยู่ในระบบภาษีมูลค่าเพิ่มก็ย่อมจะทำได้โดยขอจดทะเบียนเข้าในระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม  ซึ่งจะเป็นการช่วยให้ระบบภาษีมูลค่าเพิ่มครบวงจรและผู้ประกอบการไม่ต้องแบกภาระภาษีเองด้วยตามประมวลรัษฎากรมาตรา 82  กำหนดให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  คือ       1.   ผู้ประกอบการที่ขายสินค้าหรือให้บริการในทางธุรกิจหรือวิชาชีพ

เป็นปกติธุระไม่ว่าจะประกอบกิจการในรูปของบุคคลธรรมดา  คณะบุคคลหรือห้างหุ้นส่วนสามัญที่มิใช่นิติบุคคลหรือนิติบุคคลใด ๆ  หากมีรายรับจากการขายสินค้าหรือให้บริการเกินกว่า  1.8   ล้านบาทต่อปี  มีหน้าที่ต้องยื่นคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเพื่อเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน      2.   ผู้นำเข้า  หมายถึง  ผู้ประกอบการหรือบุคคลอื่นซึ่งนำสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักร   ไม่ว่าเพื่อการใดๆ  และให้ความหมายรวมถึงการนำสินค้าที่ต้องเสียอากรขาเข้า  หรือที่ได้รับการยกเว้นอากรขาเข้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรออกจากเขตอุตสาหกรรมส่งออกโดยมิใช่เพื่อการส่งออก  3.  บุคคลที่กฎหมายกำหนดเป็นกรณีพิเศษให้ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  บุคคลดังต่อไปนี้   เป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มด้วย  คือ                     3.1   ในกรณีที่ผู้ประกอบการอยู่นอกราชอาณาจักรและได้ขายสินค้าหรือให้บริการในราชอาณาจักรเป็นปกติธุระโดยมีตัวแทนอยู่ในราชอาณาจักร  ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มได้แก่ตัวแทนดังกล่าว  3.2   ในกรณีขายสินค้าหรือการให้บริการที่ได้เสียภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ  0    ถ้าภายหลังได้มีการโอนกรรมสิทธิ์ในสินค้าหรือโอนสิทธิในบริการนั้นไปให้กับบุคคลที่มิใช่องค์การสหประชาชาติ  ทบวง  การชำนัญพิเศษของสหประชาชาติ  สถานเอกอัครราชทูต  สถานทูตสถานกงสุลใหญ่  สถานกงสุล  ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  ได้แก่ ผู้รับโอนสินค้าหรือผู้รับโอนสิทธิในบริการดังกล่าว                         3.3    ในกรณีสินค้านำเข้าที่จำแนกประเภทไว้ในภาคว่าด้วยของที่ได้รับยกเว้นอากรตามกฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราศุลกากร  ซึ่งได้รับยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่มถ้าภายหลังสินค้านั้นต้องเสียอากรตามกฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราศุลกากร  ผู้ที่มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  ได้แก่ (ก)  ผู้ที่มีความรับผิดตามกฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราศุลกากร                                 (ข)  ผู้รับโอนสินค้า  ถ้ามีการโอนสินค้าดังกล่าว      3.4   ในกรณีที่การควบกิจการเข้ากัน  ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  ได้แก่  ผู้ที่ควบเข้ากันและผู้ประกอบการใหม่    3.5    ในกรณีโอนกิจการผู้มีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม  ได้แก่  ผู้โอนและผู้รับโอน 3.  ภาษีซื้อ  ภาษีขาย  ฐานภาษีและอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม                    เชาวลีย์  พงศ์ผาติโรจน์  และวรศักดิ์  ทุมมานนท์  กล่าวถึงภาษีซื้อ ภาษีขาย  ฐานภาษีและอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม  ไว้ว่า                                        ภาษีขาย    คือภาษีมูลค่าเพิ่มที่ผู้ประกอบการจดทะเบียนได้เรียกเก็บหรือพึงเรียกเก็บจากผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการ  เมื่อความรับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มเกิดขึ้นตามฐานภาษีและอัตราภาษีที่กำหนดนอก

ที่มา http://nuntry.exteen.com/20080827/entry

กฏการเสียภาษีป้ายร้านค้า

กฏการเสียภาษีป้ายร้านค้า

1. ความรู้ทั่วไป

    1.1 ป้ายที่ต้องเสียภาษี

    ป้ายที่ต้องเสียภาษีได้แก่ป้ายที่แสดงชื่อ ยี่ห้อหรือเครื่องหมาย ที่ใช้ในการประกอบการค้าหรือประกอบกิจการอื่น เพื่อหารายได้หรือโฆษณาการค้าหรือกิจการอื่นเพื่อหารายได้ ไม่ว่าจะได้แสดงหรือโฆษณาไว้ที่วัตถุใด ๆ ด้วยอักษร ภาพ หรือเครื่องหมายที่เขียน แกะสลัก จารึก หรือทำให้ปรากฏด้วยวิธีอื่น

    1.2 ป้ายที่ไม่ต้องเสียภาษี

        (1) ป้ายที่แสดงไว้ ณ โรงมหรสพและบริเวณของโรงมหรสพนั้นเพื่อโฆษณามหรสพ

        (2) ป้ายที่แสดงไว้ที่สินค้าหรือที่สิ่งหุ้มห่อหรือบรรจุสินค้า

        (3) ป้ายที่แสดงไว้ในบริเวณงานที่จัดขึ้นเป็นครั้งคราว

        (4) ป้ายที่แสดงไว้ที่คนหรือสัตว์

        (5) ป้ายที่แสดงไว้ภายในอาคารที่ใช้ประกอบการค้าหรือประกอบกิจการอื่นหรือภายในอาคารซึ่งเป็นที่

รโหฐาน ทั้งนี้ เพื่อหารายได้ และแต่ละป้ายมีพื้นที่ไม่เกิน 3 ตารางเมตรที่กำหนดในกฎกระทรวง แต่ไม่รวมถึงป้ายตาม

กฎหมายว่าด้วยทะเบียนพาณิชย์

        (6) ป้ายของราชการส่วนกลาง   ราชการส่วนภูมิภาคหรือราชการส่วนท้องถิ่นตามกฎหมายว่าด้วย

ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน

        (7) ป้ายขององค์การที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายว่าด้วยการจัดตั้งองค์การของรัฐบาลหรือตามกฎหมายว่าด้วย

การนั้น ๆ และหน่วยงานที่นำรายได้ส่งรัฐ

        (8) ป้ายของธนาคารแห่งประเทศไทย ธนาคารออมสิน ธนาคารอาคารสงเคราะห์ ธนาคารเพื่อการ

สหกรณ์ และบรรษัทเงินทุนอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย

        (9) ป้ายของโรงเรียนเอกชน  ตามกฎหมายว่าด้วยโรงเรียนเอกชนหรือสถาบันอุดมศึกษาเอกชน

ตามกฎหมายว่าด้วยสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ที่แสดงไว้ ณ อาคารหรือบริเวณของโรงเรียนเอกชน หรือสถาบัน อุดมศึกษา

เอกชนนั้น

        (10) ป้ายของผู้ประกอบการเกษตรซึ่งค้าผลผลิตอันเกิดจากการเกษตรของตน

        (11) ป้ายของวัดหรือผู้ดำเนินกิจการเพื่อประโยชน์แก่การศาสนา หรือการกุศลสาธารณะโดยเฉพาะ

        (12) ป้ายของสมาคมหรือมูลนิธิ

        (13) ป้ายตามที่กำหนดในกฎกระทรวง (ปัจจุบันมีฉบับที่ 2) กฎกระทรวงฉบับที่ 2 (พ.ศ.2535)

ให้เจ้าของป้ายไม่ต้องเสียภาษีป้าย สำหรับ

        (ก) ป้ายที่ติดตั้งหรือแสดงไว้ที่รถยนต์ส่วนบุคคล รถจักรยานยนต์ รถบดถนนหรือรถ

  แทรกเตอร์ ตามกฎหมายว่าด้วยรถยนต์

        (ข) ป้ายที่ติดตั้งหรือแสดงไว้ที่ล้อเลื่อน ตามกฎหมายว่าด้วยล้อเลื่อน

        (ค) ป้ายที่ติดตั้งหรือแสดงไว้ที่ยานพาหนะนอกเหนือจาก (ก) และ (ข) โดยมีพื้นที่ไม่เกินห้าร้อยตารางเซนติเมตร

    1.3 ผู้มีหน้าที่เสียภาษี

ผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายคือ เจ้าของป้าย   แต่ในกรณีที่ปรากฏแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ว่าไม่มีผู้ยื่นแบบแสดง

รายการภาษีป้าย  (ภ.ป.1) สำหรับป้ายใด เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ไม่อาจหาตัวเจ้าของป้ายนั้นได้ให้ถือว่าผู้ครอบครองป้ายนั้น

เป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้าย ถ้าไม่อาจหาตัวผู้ครอบครองป้ายนั้นได้ให้ถือว่าเจ้าของหรือผู้ครอบครองอาคาร หรือที่ดินที่ป้ายนั้น

ติดตั้งหรือแสดงอยู่เป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายตามลำดับและให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งการประเมินภาษีเป็นหนังสือไปยังบุคคล

ดังกล่าว

    1.4 กำหนดระยะเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการ

ให้เจ้าของป้ายซึ่งจะต้องเสียภาษีป้าย ยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้ายตามแบบและวิธีการที่กระทรวงมหาดไทย

กำหนด ภายในเดือนมีนาคมของปีให้เจ้าของป้ายมีหน้าที่เสียภาษีป้ายโดยเสียเป็นรายปี ยกเว้นป้ายที่เริ่มติดตั้งหรือ

แสดงในปีแรกให้เสียภาษีป้ายตั้งแต่วันเริ่มติดตั้ง หรือแสดงจนถึงวันสิ้นปี และให้คิดภาษีป้ายเป็นรายงวด งวดละสามเดือน

ของปี โดยเริ่มเสียภาษีป้ายตั้งแต่งวดที่ติดตั้งป้ายจนถึงงวดสุดท้ายของปี ทั้งนี้เป็นไปตามอัตราที่กำหนดในกฎกระทรวง

ป้ายที่ติดตั้งบนอสังหาริมทรัพย์ของบุคคลอื่น และมีพื้นที่เกินสองตารางเมตรต้องมีชื่อและที่อยู่ของเจ้าของป้าย เป็นตัวอักษร

ไทยที่ชัดเจนที่มุมขวาด้านล่างของป้ายและให้ข้อความดังกล่าวได้รับยกเว้นภาษีป้าย ตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในกฎกระทรวง

ในกรณีที่เจ้าของป้ายอยู่นอกประเทศไทย ให้ตัวแทน หรือผู้แทนในประเทศ มีหน้าที่ยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้ายแทน

เจ้าของป้าย ถ้าเจ้าของป้ายตาย เป็นผู้ไม่อยู่เป็นคนสาบสูญ เป็นคนไร้ความสามารถหรือเป็นคนเสมือนไร้ความสามารถให้

ผู้จัดการมรดก ผู้ครอบครองทรัพย์มรดกไม่ว่าจะเป็นทายาทหรือผู้อื่น ผู้จัดการทรัพย์สิน ผู้อนุบาลหรือผู้พิทักษ์แล้วแต่กรณี

มีหน้าที่ปฏิบัติการแทนเจ้าของป้าย เจ้าของป้ายผู้ใด

        (1) ติดตั้งหรือแสดงป้ายอันต้องเสียภาษีภายหลังเดือนมีนาคม ให้เสียเป็นรายงวด

        (2) ติดตั้งหรือแสดงป้ายใหม่แทนป้ายเดิม และมีพื้นที่ ข้อความ ภาพและเครื่องหมายอย่างเดียวกับป้าย

เดิมที่ได้เสียภาษีป้ายแล้ว ป้ายชำรุดไม่ต้องชำระเฉพาะปีที่ติดตั้ง

        (3) เปลี่ยนแปลงแก้ไขพื้นที่ป้าย ข้อความ ภาพ หรือเครื่องหมายบางส่วนในป้ายที่ได้เสียภาษีป้ายแล้ว

อันเป็นเหตุให้ต้องเสียภาษีป้ายเพิ่ม   ป้ายที่เพิ่มข้อความชำระตามประเภทป้ายเฉพาะส่วนที่เพิ่มป้ายที่ลดขนาดไม่ต้อง

คืนเงินภาษีในส่วนที่ลด ถ้าเปลี่ยนขนาดต้องชำระใหม่ ให้เจ้าของป้ายตาม (1) (2) หรือ (3) ยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้าย

ต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ติดตั้งหรือแสดงป้าย หรือนับแต่วันเปลี่ยนแปลง แก้ไขข้อความ ภาพ หรือ

เครื่องหมายป้ายเดิมแล้วแต่กรณี

    1.5 ฐานภาษีและอัตราภาษี

ฐานภาษีและอัตรา คือเนื้อที่ของป้ายและประเภทของป้ายรวมกัน ถ้าเป็นป้ายที่มีขอบเขตกำหนดได้ การคำนวณ

พื้นที่ป้ายให้เอาส่วนกว้างที่สุดคูณด้วยส่วนยาวที่สุดเป็นขอบเขตของป้าย ถ้าเป็นป้ายที่ไม่มีขอบเขตกำหนดได้ ให้ถือเอาตัว

อักษร ภาพ หรือเครื่องหมายที่อยู่ริมสุดเป็นขอบเขตสำหรับกำหนดส่วนที่กว้างที่สุดและยาวที่สุด แล้วคำนวณเป็นตาราง

เซนติเมตร เศษของ 500 ตารางเซนติเมตรถ้าเกินครึ่ง ให้นับเป็น 500 ตารางเซนติเมตร ถ้าต่ำกว่าปัดทิ้ง ประกอบกับ

ประเภทของป้าย คำนวณเป็นค่าภาษีป้ายที่ต้องชำระ โดยกำหนดอัตราภาษีป้ายดังนี้

        (1) ป้ายที่มีอักษรไทยล้วน คิดอัตรา 3 บาท ต่อห้าร้อยตารางเซนติเมตร

        (2) ป้ายที่มีอักษรไทยปนกับอักษรต่างประเทศ และหรือปนกับภาพ และหรือเครื่องหมายอื่นให้คิดอัตรา

           20 บาท ต่อห้าร้อยตารางเซนติเมตร

        (3) ป้ายดังต่อไปนี้ ให้คิดอัตรา 40 บาท ต่อห้าร้อยตารางเซนติเมตร

              (ก) ป้ายที่ไม่มีอักษรไทย ไม่ว่าจะมีภาพหรือเครื่องหมายใด หรือไม่

              (ข) ป้ายที่มีอักษรไทยบางส่วน หรือทั้งหมดอยู่ใต้หรือต่ำกว่าอักษรต่างประเทศ

        (4) ป้ายที่เปลี่ยนแปลงแก้ไขพื้นที่ป้าย ข้อความ ภาพ หรือเครื่องหมายบางส่วนในป้ายที่ได้เสียภาษีแล้ว

           อันเป็นเหตุให้ต้องเสียภาษีป้ายเพิ่มขึ้น ให้คิดอัตราตาม (1) (2) หรือ (3) แล้วแต่กรณี และให้เสีย

           เฉพาะจำนวนเงินภาษีที่เพิ่มขึ้น

        (5) ป้ายทุกประเภทเมื่อคำนวณพื้นที่ของป้ายแล้ว ถ้ามีอัตราที่ต้องเสียภาษีต่ำกว่าป้ายละ 200 บาท ให้

           เสียภาษีป้ายละ 200 บาท

2. ขั้นตอนการยื่นเสียภาษี

    ให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายสามารถขอรับแบบแสดงรายการภาษีป้าย (ภ.ป.1) ได้ที่สำนักงานเขตโดยไม่คิดมูลค่า

กรอกรายการในแบบ ภ.ป.1 ตามความเป็นจริงให้ครบถ้วน ลงลายมือชื่อของตนพร้อมวันเดือน ปี ส่งคืนพนักงานเจ้าหน้าที่

แห่งท้องที่ที่ป้ายนั้นได้ติดตั้งหรือแสดงไว้ ทั้งนี้จะนำส่งด้วยตนเอง มอบหมายให้ผู้อื่นไปส่งแทน หรือส่งทางไปรษณีย์ลง

ทะเบียนก็ได้ ให้เจ้าของป้ายหรือผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้ายต่อพนักงาน

เจ้าหน้าที่ที่สำนักงานเขตที่ป้ายนั้นติดตั้งหรือแสดงอยู่ สำหรับป้ายที่แสดงไว้ที่ยานพาหนะที่ต้องเสียภาษี ให้ยื่น ณ สำนักงาน

เขตซึ่งการจดทะเบียนยานพาหนะได้กระทำในท้องที่นั้น

    2.1 เอกสารหลักฐานที่ต้องใช้ประกอบการยื่นแบบฯ

กรณีป้ายใหม่ ให้เจ้าของป้ายยื่นแบบเสียภาษี พร้อมสำเนาหลักฐานและลงลายมือชื่อรับรองความถูกต้อง ได้แก่

    - ใบอนุญาตติดตั้งป้าย, ใบเสร็จรับเงินค่าทำป้าย

    - สำเนาทะเบียนบ้าน

    - บัตรประจำตัวประชาชน / บัตรข้าราชการ / บัตรพนักงานรัฐวิสาหกิจ/บัตรประจำตัวผู้เสียภาษี

    - กรณีเจ้าของป้ายเป็นนิติบุคคลให้แนบหนังสือรับรองสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัท,ทะเบียน

      พาณิชย์และหลักฐานของสรรพากร เช่น ภ.พ.01, ภ.พ.09, ภ.พ.20

    - หนังสือมอบอำนาจ (กรณีไม่สามารถยื่นแบบได้ด้วยตนเอง พร้อมติดอากรแสตมป์ตามกฎหมาย)

    - หลักฐานอื่น ๆ ตามที่เจ้าหน้าที่ให้คำแนะนำ

    กรณีป้ายเก่า ให้เจ้าของป้ายยื่นแบบเสียภาษีป้าย (ภ.ป. 1) พร้อมใบเสร็จรับเงินการเสียภาษีครั้งสุดท้าย กรณีเจ้า

    ของป้ายเป็นนิติบุคคลให้แนบหนังสือรับรองสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทพร้อมกับการยื่นแบบ ภ.ป. 1

    2.2 การชำระภาษี

ผู้รับประเมินได้รับหนังสือแจ้งการประเมินภาษี (ภ.ป.3) ให้ชำระเงินภายใน 15 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งการ

ประเมินโดยชำระภาษีได้ที่สำนักงานเขต ซึ่งป้ายนั้นตั้งอยู่หรือที่กองการเงิน สำนักการคลัง ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร

(เสาชิงช้า) การชำระภาษีป้ายจะกระทำโดยส่งธนาณัติ หรือตั๋วแลกเงินของธนาคารที่สั่งจ่ายแก่กรุงเทพมหานครก็ได้ โดย

ส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียน และให้ถือว่าวันที่ได้ทำการส่งดังกล่าวเป็นวันชำระภาษีป้าย

    2.3 การขอผ่อนชำระภาษี

ถ้าภาษีป้ายที่ต้องชำระมีจำนวนตั้งแต่สามพันบาทขึ้นไป ผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายจะขอผ่อนชำระเป็นสามงวดงวดละ

เท่า ๆ กันก็ได้ โดยแจ้งความจำนงเป็นหนังสือให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนครบกำหนดเวลาชำระภาษี และให้ชำระงวดที่

หนึ่งก่อนครบกำหนดเวลาชำระภาษี งวดที่สองภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันสุดท้ายที่ต้องชำระงวดที่หนึ่งและงวดที่สามภายใน

หนึ่งเดือนนับแต่วันสุดท้ายที่ต้องชำระงวดที่สอง

    2.4 เงินเพิ่ม

ให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้าย เสียเงินเพิ่มนอกจากเงินที่ต้องเสียภาษีป้ายในกรณีและอัตราดังนี้

        (1) ไม่ยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้ายภายในเวลาที่กำหนด ให้เสียเงินเพิ่มร้อยละสิบของจำนวนเงินที่

ต้องเสียภาษีป้าย เว้นแต่กรณีที่เจ้าของป้ายได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้ายก่อนที่พนักงานเจ้าหน้าที่จะได้แจ้งให้ทราบถึง

การละเว้นนั้น ให้เสียเงินเพิ่มร้อยละห้าของจำนวนเงินที่ต้องเสียภาษีป้าย

        (2) ยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้ายโดยไม่ถูกต้องทำให้จำนวนเงินที่จะต้องเสียภาษีลดน้อยลง ให้เสีย

เงินเพิ่มร้อยละสิบของภาษีป้ายที่ประเมินเพิ่มเติมเว้นแต่กรณีที่เจ้าของป้ายได้มาขอแก้ไขแบบแสดงรายการภาษีป้ายให้ถูก

ต้องก่อนที่พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งการประเมิน

        (3) ไม่ชำระภาษีป้ายภายในเวลาที่กำหนด ให้เสียเงินเพิ่มร้อยละสองต่อเดือนของจำนวนเงินที่ต้องเสีย

ภาษีป้ายเศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือน ทั้งนี้ไม่ให้นำเงินเพิ่มตาม (1) และ (2) มาคำนวณเป็นเงินเพิ่ม

    2.5 การอุทธรณ์

เมื่อผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายได้รับแจ้งการประเมินแล้ว หากเห็นว่าการประเมินนั้นไม่ถูกต้องมีสิทธิอุทธรณ์

การประเมินต่อผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร โดยยื่นอุทธรณ์ผ่านพนักงานเจ้าหน้าที่ ที่ฝ่ายรายได้สำนักงานเขตท้องที่ซึ่งยื่น

แบบแสดงรายการภาษีไว้ โดยต้องยื่นอุทธรณ์ภายใน 30 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งการประเมิน  ถ้าผู้อุทธรณ์ไม่ยื่นอุทธรณ์

ภายใน 30 วันหรือไม่ปฏิบัติตามหนังสือเรียกไม่ยอมให้ถ้อยคำ หรือไม่ยอมส่งเอกสารหรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องโดยไม่มีเหตุ

อันสมควร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครหรือผู้ซึ่งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครมอบหมายมีอำนาจยกอุทธรณ์นั้นเสียได้

เมื่อผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครได้วินิจฉัยอุทธรณ์เสร็จและแจ้งคำวินิจฉัยพร้อมด้วยเหตุผลเป็นหนังสือไปยังผู้อุทธรณ์

หากผู้อุทธรณ์ไม่เห็นพ้องด้วยกับคำวินิจฉัยของผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ผู้อุทธรณ์มีสิทธิอุทธรณ์คำวินิจฉัยของ

ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร โดยฟ้องเป็นคดีต่อศาลภายใน 30 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ เว้นแต่ในกรณี

ที่เป็นการยกอุทธรณ์ดังได้กล่าวข้างต้น อย่างไรก็ตามการอุทธรณ์นั้นไม่เป็นการทุเลาการเสียภาษีป้าย เว้นแต่จะได้รับ

อนุมัติจากผู้ว่า ราชการกรุงเทพมหานครว่าให้รอคำวินิจฉัยอุทธรณ์หรือคำพิพากษาของศาลเสียก่อน

    2.6 การขอคืนเงินค่าภาษี

ในกรณีที่มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์หรือมีคำพิพากษาถึงที่สุดของศาลให้มีการลดจำนวนเงินที่ได้ประเมินไว้ให้แจ้งผู้มี

หน้าที่เสียภาษีทราบโดยเร็วเพื่อมาขอรับเงินคืนภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้รับแจ้ง ผู้ใดเสียภาษีป้ายโดยไม่มีหน้าที่ต้อง

เสียภาษีหรือเสียเกินกว่าที่ควรต้องเสียมีสิทธิได้รับเงินคืนโดยยื่นคำร้องขอคืนภายใน 1 ปีนับแต่วันที่ได้ชำระเงินค่าภาษี

    2.7 บทกำหนดโทษ

ผู้ใดรู้อยู่แล้วหรือโดยจงใจแจ้งข้อความอันเป็นเท็จ ให้ถ้อยคำเท็จตอบคำถามด้วยถ้อยคำอันเป็นเท็จหรือนำพยาน

หลักฐานเท็จมาแสดงเพื่อหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงการเสียภาษีป้าย  ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปีหรือปรับ

ตั้งแต่ห้าพันบาทถึงห้าหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ   ผู้ใดจงใจไม่ยื่นแบบแสดงรายการภาษีป้าย ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่

ห้าพันบาทถึงห้าหมื่นบาท ผู้ใดไม่ปฏิบัติดังนี้คือป้ายที่ติดตั้งบนอสังหาริมทรัพย์ของบุคคลอื่น และมีพื้นที่เกินสองตารางเมตร

ต้องมีชื่อและที่อยู่เจ้าของป้ายเป็นตัวอักษรไทยที่ชัดเจนที่มุมขวาด้านล่างของป้าย ต้องระวางโทษปรับวันละหนึ่งร้อยบาทเรียง

รายวันตลอดระยะเวลาที่กระทำความผิด ผู้ใดไม่แจ้งการรับโอนป้ายคือให้ผู้รับโอนแจ้งการรับโอนเป็นหนังสือต่อพนักงาน

เจ้าหน้าที่ภายในสามสิบวันนับแต่วันรับโอน หรือไม่แสดงการเสียภาษีป้าย (ให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายแสดงหลักฐานการเสีย

ภาษีป้ายไว้ ณ ที่เปิดเผยในสถานที่ประกอบการค้าหรือประกอบกิจการ) ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่หนึ่งพันบาทถึงหนึ่งหมื่นบาท

ผู้ใดขัดขวางการปฏิบัติการของพนักงานเจ้าหน้าที่ โดยไม่ให้เข้าไปในสถานที่ประกอบการค้าหรือประกอบกิจการอื่นเพื่อหา

รายได้ของผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้าย หรือบริเวณที่ต่อเนื่องกับสถานที่ดังกล่าว หรือสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับการจัดเก็บภาษีป้ายใน

ระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาทำการเพื่อตรวจสอบว่าผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายได้ปฏิบัติการถูกต้อง

ตามพระราชบัญญัติหรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ ซึ่งออกคำสั่งเป็นหนังสือเรียกผู้มีหน้าที่เสียภาษีป้ายมาให้

ถ้อยคำหรือให้ส่งบัญชีหรือเอกสารเกี่ยวกับภาษีป้ายมาตรวจสอบ ภายในกำหนดเวลาอันสมควรต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน

หกเดือนหรือปรับตั้งแต่หนึ่งพันบาทถึงสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดซึ่งต้องรับโทษตาม

พระราชบัญญัติเป็นนิติบุคคล กรรมการผู้จัดการ ผู้จัดการ หรือผู้แทนของนิติบุคคลนั้นต้องรับโทษตามที่บัญญัติไว้สำหรับ

ความผิดนั้น ๆ ด้วย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าตนมิได้รู้เห็นหรือยินยอมในการกระทำความผิดของนิติบุคคลนั้น